Aşkta Çekimin Yanında Güvene de Yer Açmak

Birinden hoşlanmaya başladığında günün ritmi değişebilir. Telefonun ışığına daha sık bakarsın, kısa bir konuşmayı yeniden hatırlarsın, bir sonraki buluşmayı düşünürsün. Bu heyecanın kendine özgü bir güzelliği vardır. Yine de bir bağın sana nasıl geldiğini anlamak için yalnızca ne kadar düşündüğüne bakmak yeterli olmayabilir. O kişinin yanında ne kadar rahat konuşabildiğin, bir sınır söylediğinde nasıl karşılandığın ve buluşmadan sonra kendini nasıl hissettiğin de anlatının bir parçasıdır.

Bazen hoşlanmanın içine belirsizlik karışır. Bir gün çok yakın davranan, sonra uzun süre haber vermeyen biriyle karşılaştığında zihnin boşlukları doldurmaya başlayabilir. Yoğun bir anlam arayışı doğar: Acaba bir şey mi yaptım, neden değişti, tekrar yazar mı? Bu soruların çokluğu, bağın derinliğini tek başına göstermez. Bazen yalnızca ne olduğunu bilememekten yorulduğunu gösterir. Heyecanın yanında bekleyişin ve huzursuzluğun ne kadar yer tuttuğunu fark etmek, kendine daha dürüst yaklaşmana yardımcı olabilir.

Aşkı düşünürken yalnızca karşımdaki kişinin özelliklerine değil, onunla birlikteyken kendi hâlime de bakmayı önemserim. Söylemek istediğimi söylüyor muyum? Beğenilmek için sevmediğim şeyleri seviyormuş gibi yapıyor muyum? Bir mesaj yazmadan önce her kelimeyi değiştirip kendimi görünmez hâle getiriyor muyum? Bunları fark etmek, karşı tarafı hemen bir yere yerleştirmek için değil, kendi davranışımı anlamak için değerlidir. Birine alan açarken kendi hayatımı ne kadar daralttığımı da görmek isterim.

Güven çoğu zaman küçük ve tekrar eden davranışlarda görünür. Verilen sözün tutulması, plan değiştiğinde haber verilmesi, bir anlaşmazlıkta küçümseyici bir dil kullanılmaması gibi. Bunlar romantizmin dışındaki ayrıntılar değildir; birlikte yaşanabilecek bir yakınlığın zeminidir. Çekim seni birine yaklaştırabilir, fakat o yakınlıkta kalmak isteyip istemediğini anlamak zaman alır. İlk izlenimin güzelliğiyle kişinin bütün davranışlarını aynı şey saymamak, bu zamanı kendine tanımaktır.

Burada acele bir karar vermek yerine küçük bir gözlem önerebilirim. Bir buluşmadan sonra yalnızca “Beni beğendi mi?” diye sormak yerine “Ben bu buluşmada kendim olabildim mi?” sorusunu da yaz. Rahat ettiğin bir anı, zorlandığın bir anı ve varsa konuşmak istediğin bir konuyu not et. Birkaç buluşma boyunca bu notlara dönmek, yalnızca hayal ettiğin ilişkiyi değil, gerçekten yaşadığın ilişkiyi görmene alan açabilir. Kendini sınava sokmadan, karşı tarafı da sınamaya çalışmadan gözlemle.

Aşka açık olmak, karşına çıkan her bağda kalmak zorunda olmak değildir. Hoşlanırken de bir şeylerin sana uygun olmadığını fark edebilirsin. Birinin ilgisi, senin değerini belirlemez; ilgisizliği de eksikliğinin kanıtı değildir. Aşkın nasıl bir yer olmasını istediğini düşünürken büyük bir idealden önce günlük bir soruya dön: Bu bağın içinde hem heyecanı hem kendime gösterdiğim özeni taşıyabiliyor muyum? Belki de yeni bir aşka açılan alan, önce bu iki duygunun birlikte var olmasına izin verdiğin yerde başlar.